...

Ya tanrım, böyle işte..
Sen çiçeği yaratırken esinlendin. Ben ise hala esin perimi bulamadım.
Yaratamıyorum. Var olamıyorum. Bırak baştan yaratmayı, kenarı köşesi yamalı olanı bile tekrardan dikemiyorum. Üstünden geçmeyi dahi başaramıyorum.
Yok çünkü yok. Esin perim yok!
İlhamsız kaldım be Tanrım!
Hadi bir el at, yardım et. Olmadı bir kaç melek gönder. Sağdan soldan, sağlı sollu fısıldasın.
Derken...

Next filmini izlediniz mi?
Filmin ana kahramanı, geleceği öngörme yeteneğine sahip. Olacak ve olmayacak olan şeyleri değiştirebiliyor. Herkesten bir adım önde olabiliyor.
Ah ulan ah, şöyle bir yetenek neden bana verilmemiş ki? Neler yapardım neler..
Dünyayı daha iyi bir yer haline getirirdim. Savaşları engellerdim. Hastalıkları öngörürdüm. Annemle tartışmaz, babamla sürekli iyi geçinir mutlu bir aile hayatı kurardım. Hmm.. Ayrıca süper bir ilişkim olurdu. Çokta başarılı olurdum herhalde.. Paraya para demezdim.
Diye düşünürken...

Zaman makinesini icat ederler mi? Şimdi geleceğe gitsem, şu andan bir 5 yıl sonrasına..
Hmm yok ya ben en iyisi 15 yıl sonrasına gidiyim. Kaç mı oluyorum? 35 civarı..
Nasıl bir hayatım olur acaba? Kesin süper olur. İdealist bir hatunum zaten. Şimdi duruyorum. İlhamım yok. Gelecek ama rahatım. Herkese öyle olur. Bir gün duşta abdest alırken, kafana yukarıya astığın donun düşer. Fikir bir anda akla gelir. Gerçi abdest bozulur ama olsun bir daha alırsın.
Diye saçmalarken...

Saçmaladığımı fark ettim. O an düşündüklerim, bütün bu yazdıklarım hariç, ben tam bir saçmalıktım. Hayatımı öngörmek için ne bu yeteneğe, ne de zaman makinesine ihtiyacım vardı. Çünkü zaten geleceğimi biliyordum..

Alın size geleceğim:
Önümüzdeki bir kaç yıl, üniversite hayatım boyunca dünyayı değiştirme idealleri taşıyacağım. Sonrasında iş hayatına attığım ilk adımlarla birlikte acaba bu ülkede neleri değiştirebilirim? Yapmış olduğum meslekteki hatalar neler? Kim nerde yanlış yapıyor? Diye düşünmeye başlayacağım. Baktım bunlar olmadı. Diyeceğim ki ben en iyisi kendi çalıştığım yeri değiştireyim. Daha iyi bir yer olsun. İnsanlar daha özverili çalışsın. Şu bu derken 40 olacağım. Bu sefer aileme döneceğim. Çocuklarım, kocam, annem, babam, kardeşim kim varsa karşımda onlarla uğraşacağım. İş hayatından öğrendiklerimle millete ahkam kesip duracağım. Sonra yaşım 60 olacak. Gerimde değiştiremediğim, baştan yaratamadığım, çoğu yerde yama bile yapamadığım koca bir hiç bırakacağım
Ve sonra diyeceğim ki
Ah tanrım ah! Senin şu don kafama hiç düşmedi. Gerimde hiçbir şey bırakamıyorum. O kadarda uğraştım. Ne kadar zamanım kaldı onu da bilmiyorum. Artık gücümde yok. Yaşlandım. Bari en azından yardım et de kendimi değiştireyim...

Sonrasında ne olur bilemem. Zaman verse de tanrı, çok işime yaramaz.
Boşuna verilmiş emeklerle ve elde edilen hiçliklerle dolu bir ömrü tamamlarım.
O da vaktiyle olursa..

Fark ettim etmedim değil. Kafama don düşmedi ama bir şeyler dank etti. Umarım bu fark ettiklerimi uygulayabilirim. Çoğu zaman farkındalık bile yetersiz kalabiliyor. Bu yüzden tanrının bana verdiği aklı ve gücüde fark etmem gerekiyor.

Esinlenmeye gelince de yeni bir teorim var:
Biz rengarenk çiçek bahçelerine baktığımızda mutlu oluyoruz. Hepsi aynı renk olsaydı muhtemelen bir süreden sonra içimiz sıkılırdı.
Tanrıda yukarıdan bize baktığında rengarenk bir çiçek bahçesi görüyor. Sarışını, kumralı, esmeri, zencisi ve kızılı...
Bence tanrı çiçekleri yaratırken insandan esinlendi. İnsanı yaratırken ise kendi suretinden esinlediği söyleniyor. Doğru olduğunu varsayalım. İnanması güzel bir düşünce...

Hmm ! o zaman bende bu yazıyı burada bitirip, aynaya bakmaya gidiyorum.
Sonra dönüp sana bakacağım
Ve en sonunda sizi izliyor olacağım
Daha çoooooook işim var benim.

Ya işte.. Öyle başladım, böyle bitirdim.
;)